Is this what all the fuss was about? Is Wilders simply a mouthpiece for Al Qaeda? Is that the surprise?

ShareThis

“Avoid getting angry or tense,” the doctor says to the man who has come into his office with a combination of stress related complaints. The man nods his head and goes his merry way. “Don’t make me angry or tense,” he tells others.

You might as well tell an ostrich to fly. How the hell does someone avoid getting tense or angry? Especially someone prone to getting angry and tense: it’s a ridiculous prescription.

In the Netherlands, everyone is speaking about integration as if integrating was something you could order people to do. Integrate! Is that an order? Like Attention? Or At Ease?

“You think it’s any different here? You think there isn’t a lot of griping?”

“It’s different,” I tell my Dad. “The Netherlands is small. The complaints have more of an effect here. In America, you can just disappear into all that space.”

“She’s right Bill,” my mom chimes in.

“In the Netherlands you’d be, I don’t know, Polish, and mom you’d be Lithuanian. Or maybe you’d be Romanian, Dad, and Mom you would be Russian.”

“In Romania, I’d be Polish and in Poland I’d be Romanian.”

Both of my parents were born in the US. Have they integrated? My great Aunt had two dishwashers: one for milk dishes and the other for meat dishes, but my grandmother, her sister, ate bacon, lettuce, and tomato sandwiches. Yes traif ! She ate food that was not kosher. My grandfather’s sister shaved her head and wore a wig and prayed three times a day like a good observant Jew while her daughter ate cheeseburgers. Were they integrated? Does eating a cheeseburger signify anything at all? How about bacon?

Those of you who have never been forced to emigrate will never know just how incredibly thankful migrants can be to their new homelands. You will never know what a gift safety and freedom can be. My great-Aunt called Springfield, Illinois the Garden of Eden. My husband loves the Netherlands with a fervor that only a migrant can feel. One friend told me about the Netherlands, “You can not imagine how happy I am here. Just don’t let anyone tell me you must be happy.”

Yet, over and over these people hear: Integrate, already! What’s taking so fucking long?

The last time I flew to Tehran, I sat next to an Iraqi family on their way from the Netherlands to see their parents who had taken refuge in Tehran. The woman was in full hejab, much fuller than most Iranian women wear, and her husband was bearded. They spoke Dutch to their three-year old child and when she acted up a bit said “Doe maar gewoon:” Just be normal. They told me how happy they were in the Netherlands. They felt safe and comfortable there. Are they integrated? What about the orthodox Christians in their black tights and with their prohibitions against music? Are they integrated? Is a man like my husband Kamran integrated, who appreciates Dutch culture to an extent that frankly baffles me? Even when he was turned down for a job for being a foreigner he made no complaint against his adopted homeland. What about the immigrants who have written masters theses in Dutch but are barred from advancing at work because “Your Dutch is not good enough:” are they integrated?

I could whine about the Dutch for years, refuse to learn even the basics of the culture, and boo every time I heard an Andre Hazes song and no one in the Netherlands would care other than my husband. Why not? I’m not from a Muslim country or dark skinned. I don’t need to integrate: I’m a light-skinned American. We are beyond integration. We don’t need the refuge that the Netherlands provides.

It’s easy to hear only the malcontents and the extremists on both sides of the immigration debate. It’s easier to form a complaint and to make an extreme argument than it is to describe the endless gray area that makes up the true story of integration in the Netherlands. I say, Moderates of the world unite! Let’s revel in our contradictions and hypocrisies and compromises. That’s the way of the world baby. It’s one big grey area.

The fact is, however, that those who operate in the black and white zones are always trying to pull the rest of us in. People who send hate mail to this site might as well work as recruiters for Islamic extremists. “You see, you see what people really think of you?” That’s the line the recruiters could use. “It does not matter how moderate you are or how much you love your adopted home, you will always be a stranger here. And a hated stranger at that.” Islamic extremists are recruiters for those who hate Muslims as well. Every car burnt over a cartoon and every person attacked for blasphemy is a powerful recruiting tool. For those of us caught in the grey area where things are nuanced and compromises are rampant, it becomes harder and harder to claim our deserved space. Why do we find it so hard to fight for nuance, compromise, and negotiation? It really isn’t as powerful a call to action as those who live in the black and white world can claim, is it? It needs to be though. It needs to be. The alternative, I fear, is civil war.

-Tori Egherman, Grey and Proud.

ShareThis

Watch the video!

ShareThis

Stel duidelijke grenzen aan Geert Wilders

Gepubliceerd: 9 februari 2008 09:44 | Gewijzigd: 9 februari 2008 10:37

De afgelopen jaren is moslims massaal en indringend de maat genomen over hun loyaliteit aan de waarden van het vrije Westen. Vijf prominente moslims zeggen: het is nu ónze beurt om te willen weten waar de Nederlandse politiek staat als het om de moedwillige exploitatie van angst voor en haat jegens moslims gaat.

Farhad Golyardi, Faisal Mirza, Shervin Nekuee, Frank Sadiqqi en Tariq Shadid

Al maanden verkeert Nederland in angstige afwachting van een ‘filmpje’ over de Koran, aangekondigd door een lid van de Tweede Kamer. De bewuste parlementariër betitelt de Koran als een crimineel geschrift en vergeleek onlangs in een serieuze krant de profeet Mohammed met Hitler. Zal hij voor het oog van camera de daad bij het woord voegen? Zal hij het heiligste boek van een kwart van de wereldbevolking verscheuren? En dan? Wat gebeurt er dan?

De media kunnen zich nauwelijks een dramatischer spektakel wensen. Eén man die het opneemt tegen de hele islamitische wereld. Vuurwerk!

Maar er dreigt een crisis, de premier zegt het zelf. En wat doet het Nederlandse kabinet? Dat beveiligt ambassades, vraagt begrip aan islamitische landen, sust de gemoederen onder Nederlandse moslims en zegt*. niets.

Wij vinden het de allerhoogste tijd dat de politiek een duidelijke grens trekt tussen vrije meningsuiting en het aanzetten tot haat. Het gaat niet zomaar om wat uitspraken op een willekeurig moment. Sinds de aanslagen op het WTC van 11 september 2001 leven we in een tijdperk waarin zeer grote spanningen bestaan tussen ‘de islamitische wereld’ en ‘het Westen’. In Nederland is die spanning al tot uitbarsting gekomen in een gruwelijke moord, bedreigingen aan het adres van politici – onder wie het genoemde parlementslid – en een nationale antiterrorismecampagne die honderden miljoenen kost. Dit, we zouden het haast vergeten, tegen de achtergrond van twee gewapende conflicten tegen de ‘As van het Kwaad’, waarbij veel doden vallen en waar Nederland actief bij betrokken is.

Na de opstapjes van met name Fortuyn en Hirsi Ali hebben we nu te maken met een Kamerlid dat de angst voor – en de haat tegen – de islam heeft ontdekt als politiek machtsmiddel en het niet meer wenst los te laten. Hij moet permanent worden bewaakt tegen de woede en de agressie die hij zelf in de hand heeft gewerkt. Desondanks blijft hij ageren vanuit een vrijwel volledig sociaal isolement. Door op het suïcidale af slachtoffer te spelen van het geweld dat hij willens en wetens oproept, verovert hij een steeds grotere aanhang. Zijn fort is de behoefte aan roering van de om aandacht concurrerende media. Hij lapt elke politieke fatsoensregel aan zijn laars en kapitaliseert met hysterische, xenofobe retoriek het ressentiment van angstige kleine luyden die zich door de politiek in de steek gelaten voelen.

En uitgerekend deze gefrustreerde volksmenner vergelijkt de profeet Mohammed met Hitler.

Het is het – voorlopige? – dieptepunt in een permanente stroom van radicale uitspraken, uitlatingen, columns, cartoons, meningen en reacties die – op zijn zachtst gezegd – weinig complimenteus zijn over onze religieuze en culturele erfenis.

Dit is geen debat meer, maar een oproer: een politieke elite in complete verwarring, media die in hun race om kijk- en oplagecijfers de weg kwijt zijn, en een kabinet dat verzuimt om een standpunt in te nemen.

Terwijl overal in Europa de Le Pens, de De Winters en de Haiders oproer kraaiden, had Nederland geen cordon sanitaire nodig om af te rekenen met xenofobe partijen – zo was althans de gedachte. Dat zou gebeuren in een open debat, binnen én buiten het parlement. Inmiddels zijn we stilzwijgend, stapje voor stapje, opgeschoven van een ‘open debat’ naar de meest ordinaire volksmennerij ten koste van de islamitische minderheid.

Deze verschuiving is de uiterste consequentie van een dubbele moraal. Het debat over de islam gaat over essentiële normen en waarden. Maar waarom wordt in dat debat slechts één partij de maat genomen? Het weerwoord dat de politiek zélf beloofde op stelselmatige politieke exploitatie van vreemdelingenhaat, is binnen enkele jaren verbleekt tot een machteloos soort self-permissiveness die smaakt naar politieke lafheid. Zo lauw reageert de politiek op de maatschappelijke verontrusting hierover, dat zelfs het spontane initiatief van CNV-voorman Doekle Terpstra om het parlementslid weerwoord te geven nauwelijks op Haags enthousiasme kon rekenen. Je vraagt je af naar wat voor soort onvrede men in Den Haag tegenwoordig het liefste luistert.

Vanuit onze achtergrond en activiteiten ervaren wij hoe diep anti-islamitische sentimenten in de Nederlandse cultuur en geschiedenis zijn verankerd. We kennen het beeld van de bebaarde assassijn met het kromzwaard tussen de tanden en we zien dat beeld in moderne vorm oprukken in de politieke beeldvorming, in columns en cartoons. Het lijkt onschuldig, maar het doet iets met je. Het doet iets met ons allemaal. Als we ons opwinden over die beeldvorming krijgen we het verwijt overgevoelig te zijn, dus halen we onze schouders maar op over al die openbare chicanes.

Totdat* een dolgedraaide politicus het land in zijn greep begint te krijgen door te manipuleren met dergelijke beelden, er het speerpunt van zijn politieke programma van maakt, de bevolking er de stuipen mee op het lijf jaagt en Den Haag dit als gegeven dreigt te gaan beschouwen. Als zo iemand ook nog eens wordt uitgeroepen tot politicus van het jaar, is het tijd om wakker te worden. Leve de vrijheid van meningsuiting – maar kan iemand ons nog eens vertellen wat ook weer de bedoeling was van onze ‘maatschappelijke dialoog’?

Zelfs nu een crisis dreigt, blijft een krachtig politiek antwoord uit. Het kabinet praat wat met moslimvertegenwoordigers en wacht verder lijdzaam af. Aboutaleb, de goede ziel, stelt zich beschikbaar om moslims uit te leggen dat in Nederland vrijheid van meningsuiting bestaat.

Wat een onzin. Elke vrijheid wordt begrensd door andermans grondrechten en door het algemeen belang. Dát moet de boodschap zijn. Wekelijks wordt actiegroepen toestemming onthouden voor demonstraties omdat de openbare orde in het geding zou zijn. Is dat hier dan niet het geval, op nationale én op internationale schaal? Wat let de politiek om op te komen voor burgers als wij, die volop betrokken zijn bij de maatschappelijke dialoog, tegen de klippen op van anti-islamhysterie, die almaar verder de pan uitrijst?

Wij, de auteurs van dit stuk, voeren bijna dagelijks de dialoog waar Den Haag de mond van vol heeft. En wij zullen daar ook mee doorgaan. Als de politiek echter op het moment suprême zwijgt, geen leiderschap toont en geen duidelijke normen stelt – men niet doet waarvoor men is aangenomen – staan ook wij machteloos. Dan laat de politiek het speelveld aan extremisten over en staan wij, Nederlanders die tegen die klippen op de redelijkheid blijven bepleiten, met z’n allen lelijk in de kou.

Het gaat niet alleen over dialoog. Het gaat over maatschappelijke onrust en veiligheid. Als het ‘filmpje’ doel treft en nieuw geweld oproept, zal dit resulteren in een nieuwe golf van islamofobie. Wat dit voor de islamitische minderheid kan betekenen, wordt kennelijk veronachtzaamd ten gunste van het recht op vrijheid van meningsuiting van een Kamerlid. Blijkbaar tellen moslims als burgers niet, is hun veiligheid niet van belang. Het zwijgen over de mogelijke gevolgen vinden we niet alleen laf en verwerpelijk, het zegt ook veel over de positie van moslims in dit land.

De afgelopen jaren is moslims massaal en indringend de maat genomen over hun loyaliteit aan de waarden van het vrije Westen. Het is nu ónze beurt om te willen weten waar de Nederlandse politiek staat als het om de moedwillige exploitatie van angst voor en haat jegens moslims gaat. Als de Tweede Kamer er niet in slaagt om dat gif te neutraliseren, dan is het aan het kabinet – en in laatste instantie aan de premier – om normen te stellen. Niet door uitingen te verbieden, maar door een politiek standpunt in te nemen.

Geeft het nog altijd pas om zaken te blijven doen met, of te stemmen op, een politicus en een politieke fractie die de profeet Mohammed, die voor zo veel medeburgers zo heilig, is op één lijn stelt met Hitler?

Van onze politieke leiders verwachten we dat ze niet angstig proberen een toenemend xenofoob electoraat te vriend te houden, maar dat ze het overgrote, redelijk denkende deel van de bevolking – moslims en niet-moslims – een stem geven. Namelijk dat deel van de bevolking dat kiest voor het benoemen en aanpakken van problemen én het verdedigen van tolerantie en respect. We hebben behoefte aan politiek leiderschap dat het gevaar van xenofobe politiek onderkent en het lef toont om zich politiek uit te spreken over de onwenselijkheid daarvan.

Geachte premier, beste Jan Peter, wij hebben ons vertrouwen in de politiek nog niet helemaal verloren. We denken nog altijd namens de meerderheid van de bevolking te spreken – moslims en niet-moslims – als we je vragen nu er een crisis dreigt je politieke leiderschap waar te maken en het volk toe te spreken.

Doe dit niet nádat genoemde parlementariër de vloer met je heeft aangeveegd, maar vóórdat hij via de al te gewillige media de lont in het kruitvat kan steken. Pleit voor open debat en dialoog, vóór vrijheid van meningsuiting, maar toon tegelijk de politieke moed om het exploiteren van angst en haat tegen bevolkingsgroepen duidelijk te benoemen en er een grens aan te stellen. Niet vaag, niet mompelend, maar duidelijk, met man en paard. Kortom: overtuig ons ervan dat je niet alleen preekt voor je eigen ideologische parochie, maar premier bent van álle Nederlanders.

Golyardi is hoofdredacteur van het tijdschrift Eutopia. Mirza is oprichter www.wijblijvenhier.nl. Nekuee is socioloog, publicist en auteur van ‘De Perzische paradox’. Sadiqqi is journalist. Shadid is chirurg en woordvoerder van de Palestijnse gemeenschap Nederland. Debatteer over dit stuk op nrc.nl/discussie

ShareThis

ShareThis

Thanks for your support. Go back to our home page.

ShareThis

ShareThis